Ανδρέας

Είμαι άραγε γεννημένη αγορομάνα, αναρωτιέμαι... 

Η σκέψη του να μεγαλώνω κορίτσια μου φαινόταν πάντα πιο εύκολη. Ήξερα να τους δείξω να παίζουν με κούκλες, να δημιουργώ διαλόγους και ιστορίες, να φτιάχνω ρούχα από κουρελάκια και να στήνω ένα ολόκληρο σκηνικό-κουκλόσπιτο από το μηδέν. Να τους δείξω πως να συλλέξουν φύλλα αλληλογραφίας και χαρτοπετσέτες. Ήξερα τι θα δω μαζί τους στην τηλεόραση. Ήξερα να τους δείξω πως να κάνουν πλεξούδα τα μαλλιά τους ή μια όμορφη αλογοουρά, πως να βάψουν τα νύχια τους, πως να συνδυάσουν τα χρώματα και τα ρούχα τους, τα αξεσουάρ. Έχω άπειρα μπιζού που θα μπορούσα να τους δώσω. Βίωσα την ψυχολογία ενός κοριτσιού στην εφηβεία, τα σκαμπανεβάσματα, την κυκλοθυμία, τα ξεσπάσματα.  Ήξερα να τους πω για τις δύσκολες μέρες του μήνα, τις ερωτικές απογοητεύσεις, τις προδοσίες των φίλων... Μου φαινόταν γνώριμο. 

Και τελικά είχα την τύχη να είμαι μαμά δύο αγοριών και από την πρώτη μέρα τις γέννησής τους μαθαίνω. Μαθαίνω να παίζω μαζί τους με τα αυτοκινητάκια κάνοντας βρουμ βρουμ, μπρουμ, ίου ίου, αλλά και πως να τα τρακάρω μεταξύ τους φωνάζοντας μππππχχχχχ. Έμαθα ότι τα πάντα διαλύονται για να συναρμολογηθούν από την αρχή. Ότι τα τρένα και τα αεροπλάνα έχουν τρομερό ενδιαφέρον. Ότι όλα τα αντικείμενα στο σπίτι μπορούν να μετατραπούν σε αυτοσχέδια όπλα κι ότι όλα τα παιχνίδια του δρόμου κρύβουν μέσα τους τον ανταγωνισμό... 

Και είναι φορές που σκέφτομαι τις ημέρες που θα έρθουν, εκείνες όπου δεν θα είναι πια το παιχνίδι προτεραιότητά τους, αλλά όλα τα υπόλοιπα. Όλα εκείνα που εγώ τα έζησα και τ' αντιμετώπισα ως κορίτσι. Τι θα κάνω λοιπόν όταν θ΄αρχίσουν οι βόλτες και οι μαγκιές με τα μηχανάκια, τι θα κάνω όταν θ' αρχίσουν οι καυγάδες και θα έρχονται με μαυρισμένα μάτια, όταν θα εμφανιστούν τα πρώτα αμόρε, όταν θα ξημεροβραδιάζονται σε μέρη άγνωστα; Τι θα κάνω; Τι θα τους συμβουλέψω; 

Και πάνω που με πιάνει το άγχος έρχεται μία και μόνο σκέψη να με ηρεμήσει. Η σκέψη του Ανδρέα. Του μπαμπά τους. 

Ο Ανδρέας, μεγαλωμένος στην Κρήτη και τελευταίο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, είναι σαν να βγήκε από άλλη εποχή. Έχουμε μόλις λίγα χρόνια διαφορά, αλλά είναι σαν να  μεγαλώσαμε σε κόσμους διαφορετικούς.

Αγκαλιά με τον Ορφέα

Δούλεψε για πρώτη φορά πριν καλά καλά κλείσει τα 5, σχεδόν όσο είναι τώρα ο Φαίδωνας. Τον έπαιρναν μαζί τους η μαμά του και οι αδερφές του στους αμπελώνες, όπου μάζευαν τις σουλτανίνες και δουλειά του ήταν να κουβαλάει νερό από κοντινή πηγή με τη στάμνα, για να ξεδιψάσει τους εργάτες. Μέχρι να δροσίσει και τον τελευταίο έπρεπε πάλι να φέρει νερό για τον πρώτο. Μου περιγράφει με μεγάλη περηφάνια την απόλυτα πειθαρχημένη διαδικασία, λέγοντας πως αν δεν ήταν αυτός, η δουλειά δεν θα έβγαινε, αφού η ζέστη ήταν αφόρητη. Πληρωνόταν κανονικά στο τέλος κάθε ημέρας.

Με τον Φαίδωνα στην θάλασσα που λατρεύουν και οι δυο

Γύριζε όλη την Κρήτη με το μηχανάκι και τους φίλους του και πήγαινε σε αυτοκινητιστικούς αγώνες μαζί με τον μεγάλο του αδερφό. Αυτός του έμαθε να οδηγάει από παιδί.

Ορφέας, Ανδρέας

Ως πρώην παίκτης του ΟΦΗ παίδων, λατρεύει το ποδόσφαιρο και ακόμη αναρωτιέται τι θα γινόταν αν ο μπαμπάς του δεν τον μάζευε από τα γήπεδα για να αφοσιωθεί στο σχολείο. Τι θα γινόταν αν τον άφηνε να μπει τελικά σ' εκείνο το κλιμάκιο της Εθνικής Ομάδας...

Φωτογραφία από Kapaworld

Δούλευε παράλληλα με το σχολείο, ώστε να πληρώνει τα φροντιστήριά του και τελικά αποφάσισε να φύγει μόνος του στο εξωτερικό, μα η Βιέννη δεν κατάφερε να τον κρατήσει για πάντα.

Και όπως κάθε μπαμπάς, είναι ο ήρωας των παιδιών του. Αυτός που ξέρει τα πάντα και μπορεί να κατασκευάσει το καθετί. Αυτός που ξέρει από αεροπλάνα και γρήγορα αυτοκίνητα και τρένα, αφού υπήρξε αρχηγός πληρώματος στα τρένα της Compagnie des Wagons-Lits. Μαζί τους γύρισε όλη την Ευρώπη, οπότε γι αυτούς, ο μπαμπάς τους έχει δει τον κόσμο όλο! 

Πάντα φροντίζει για το σνακ τους στη θάλασσα

Ο μπαμπάς τους λατρεύει τη θάλασσα και μαζί του κάνουν τα πιο ξεκαρδιστικά παιχνίδια σ' αυτήν. Είναι αυτός που τους φέρνει σε επαφή με τη φύση. Αυτός που πιάνει πυγολαμπίδες ώστε να τις θαυμάσουν.
Με τον μπαμπά παρακολουθούν τα πιο τρελά βιντεάκια με αεροπλάνα, ελικόπτερα και ελεύθερες πτώσεις στο διαδίκτυο και αφήνει ελεύθερο τον Φαίδωνα να ονειρεύεται αλλά και να πιστεύει, πως μια μέρα θα κάνει αυτά που βλέπει.
Είναι ο πιο δυνατός μπαμπάς του κόσμου, αφού τους κάνει τούμπες στον αέρα χωρίς να τους χάσει από τα χέρια του.

Αυτός είναι για τους γιους του.

Ο Ορφέας "καλλιτεχνεί" στην αγκαλιά του μπαμπά του

Για εμένα είναι ο πιο ακέραιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Είναι αυτός που μεγάλωσε σαν το αγριοκάτσικο στις κακοτράχαλες πλαγιές της Κρήτης. 

Αυτός που έμαθε να μοιράζεται από νωρίς τα πάντα μαζί με τ' αδέρφια του. 
Αυτός που θα μάθει στους γιους του κολύμπι και ποδήλατο.

Αυτός που θα τους διδάξει να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, να είναι ντόμπροι και αληθινοί. Να είναι ευγενικοί και φιλότιμοι. Να σέβονται και να έχουν ευαισθησίες. Να είναι τίμιοι και κιμπάριδες. Ν' αγαπούν τα ζώα και να υποστηρίζουν τους πιο αδύναμους. Να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να παραδέχονται τα λάθη τους.
Αυτός που θα τους στηρίξει και θα τους ενθαρρύνει.

Αυτός με τον οποίο θα συζητήσουν όσα δεν θα μπορούν να πουν μ' εμένα...
Ναι, του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη!

Ανδρέας και Φαίδωνας, σαν δυο σταγόνες νερό

Έτσι κι εμείς για να του ευχηθούμε χρόνια πολλά στην γιορτή του Πατέρα, δείχνοντάς του την αγάπη μας, του φτιάξαμε μια μικρή κατασκευή με πέτρα, σύρμα, και τις ζωγραφιές των παιδιών. Να το βάλει στο γραφείο του, εκεί στη δουλειά και χαζεύοντάς το να θυμάται ότι τ' αγόρια είναι σπίτι και τον περιμένουν με ανυπομονησία, για να τους βγάλει την καθιερωμένη βραδινή βόλτα με τα ποδήλατα.

Χρόνια Πολλά μπαμπά!

Αποχαιρετώντας από το πλοίο το Ηράκλειο

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Καλοκαίρι μαγικό

Καλοκαιρινός ο τίτλος της ανάρτησης, αλλά άφαντο το καλοκαίρι φέτος. Αντιθέτως από βροχές και καταιγίδες πάμε πολύ καλά. Δεν έχουμε περάσει ούτε ένα στεγνό απόγευμα του Ιούνη. Ελπίζω να μην τραβήξει για πολύ ακόμα αυτή η κατάσταση.
Εμείς από την άλλη περνάμε τις ημέρες μας ήσυχα. Τα σχολεία έκλεισαν και από σήμερα μπαίνουμε σε νέους ρυθμούς. Πιο αργόσυρτους, πιο απολαυστικούς. Και αν με άφηνε ήσυχη ο πονόδοντος που με ταλαιπωρεί εδώ και μέρες, θα ήταν όλα ακόμη καλύτερα. Αλλά δυστυχώς ο γιατρός μου δεν έχει εντοπίσει ακόμη την αιτία του προβλήματος, με αποτέλεσμα να περνάω βράδια αξημέρωτα...
Αυτός είναι ένας λόγος,  εξαιτίας του οποίου χάθηκα τις τελευταίες μέρες, δεν είναι όμως ο μοναδικός.

Ο Ορφέας αραχτός μετά τον μεσημεριανό του υπνάκο και χαζεύοντας Chip and Dale

Συμβαίνουν και όμορφα πράγματα! 
Τα μικροσκοπικά minigugls γοήτευσαν την φίλη blogger Αθηνά, η οποία παντρεύεται και μου τα παρήγγειλε σε τρεις διαφορετικές γεύσεις. 

Με περισσή χαρά μπήκα στην κουζίνα και φούρνισα πάνω από 200 κομμάτια. Έφτασαν ήδη στον Βόλο, όπου αύριο θα στολιστούν και θα υποδεχτούν τους καλεσμένους στην εκκλησία. 

Με το καλό λοιπόν και με τις πιο θερμές ευχές μου για μια ζωή γεμάτη χαρές!

Και για να αιτιολογήσω τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης, θα σας μεταφέρω αυτό το όμορφο ποίημα, που κρέμεται στην πόρτα του ψυγείου μας εδώ και έναν χρόνο. Μας το έστειλε πέρυσι η βαφτισιμιά μας η Ιωάννα απ΄την Κρήτη και υποθέτω ότι πρόκειται για ένα χαρούμενο τραγουδάκι, που λένε στο σχολείο. Δυστυχώς δεν γνωρίζω την μελωδία του, αλλά είναι τόσο όμορφο, που το χαζεύω κάθε πρωί και το διαβάζω στα αγόρια!

"Καλοκαίρι μαγικό

δεν μπορώ να κρατηθώ

δεν μπορώ, δεν μπορώ, 

μου 'χεις πάρει το μυαλό!

Καλοκαίρι φοβερό

θα σε βρω πια δε βαστώ

θα σε βρω, θα σε βρω,

σ' ένα βράχο με μαγιό!

Στο απίθανο νερό θα βραχώ σ' ένα λεπτό,

θα βραχώ, μα κοιτώ, μην πατήσω αχινό!

Καλοκαίρι τρομερό, θα κοιτώ μες στο βυθό

θα κοιτώ, θα κοιτώ, καβουράκι για να βρω!

Καλοκαίρι λαμπερό, έχω ένα μυστικό,

θα στο πω, θα στο πω, αστερία σα θα βρω!

Δεν μπορώ πια, δε βαστώ, θα σε βρω και θα στο πω

κι αν βραχώ, θα στο πω, καλοκαίρι σ' αγαπώ!

Θα στο πω, θα στο πω, καλοκαίρι σ' αγαπώ!"

Φύγαμε για ένα καλοκαίρι μαγικό φίλοι μου!

Τα φιλιά μου και να περάσετε όμορφα!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Γέλια, κοψίδια και μπουγέλα

Η Κυριακή μας ήταν υπέροχη!

Ξυπνήσαμε νωρίς, ώστε να προλάβουμε να χωρέσουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε μια μέρα. Ετοιμαστήκαμε και κατευθυνθήκαμε προς Κατερίνη. Κάναμε μια στάση στο πατρικό μου σπίτι, να του ρίξουμε μια ματιά και να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για το καλοκαιράκι. Πάντα νιώθω όμορφα όταν επιστρέφω στην Κατερίνη, νιώθω... βολικά. Είναι όλα τόσο οικεία εκεί. Το σπίτι, οι γείτονες που χαίρονται όταν μας βλέπουν και δεν ενοχλούνται από τον χαμό που δημιουργούν τα παιδιά, ακόμη και η θάλασσα νιώθω να με γνωρίζει. 

Εκεί κάναμε τη δεύτερη στάση μας. 

Στα δεξιά μου, κοιτάζοντας προς Λάρισα

Αριστερά, κοιτάζοντας προς Θεσσαλονίκη

Ο κόσμος λιγοστός, η ακτή ατελείωτη, τα παιδιά ξετρελαμένα και η άμμος ζεστή, στην ιδανική θερμοκρασία. Σ' εκείνη, που όταν βουλιάζουν τα πόδια σου στην άμμο δεν καίγονται και νιώθεις τα πέλματά σου ν'ανακουφίζονται. Κι εκεί πάνω που απολαμβάνεις αυτή την αίσθηση, σου καρφώνεται η εικόνα του παγωμένου καφέ, για να συμπληρωθεί το καλοκαιρινό σκηνικό. Και τελικά είναι μεγάλο προνόμιο να είσαι υποχρεωμένος να πληρώσεις μόνο τον καφέ σου και όχι και την ξαπλώστρα και την ομπρέλα!

Καθίσαμε για λίγο, ίσα να χαρούν τα παιδιά και να γεμίσουν τα πνευμόνια μας ιώδιο, να νιώσουμε πάνω μας τον ήλιο και την αλμύρα.

Τελευταία - και καλύτερη - στάση, στο κτήμα της ξαδέρφης μου, για να γιορτάσουμε τα γενέθλια των αγοριών της, που γεννήθηκαν ένας την πρώτη μέρα του Μάη κι ο άλλος την τελευταία.

Κι ήταν όλα τόσο όμορφα και τόσο αλλαγμένα από πέρυσι. Τα κατοικίδια αυξήθηκαν, τα αμπέλια μεγάλωσαν και τελικά, ενώ όλα τριγύρω αλλάζουν, εμείς παραμένουμε συνεπείς στις συνήθειές μας... 

Γι αυτό και βάλαμε τα κοψίδια στη θράκα, μαζί με το κοντοσούβλι, τα μπιφτέκια και τα σουβλάκια. Στρωθήκαμε στο φαγητό και όταν νιώσαμε αρκετά δυνατοί (μετά από τόση πρωτεΐνη), το ρίξαμε στο μπουγέλο. Εκσφενδονίζονταν από παντού μπαλόνια γεμάτα νερό, κι όταν αυτά τελείωσαν, πιάσανε όλοι τα μπουκάλια. Ευτυχώς όσοι κρατούσαν φωτογραφικές μηχανές την γλίτωσαν χεχε

Κάποιοι βέβαια, συνέχισαν να τρώνε ανενόχλητοι τα κοψίδια τους και στη συνέχεια το παγωτό τους...

Ειλικρινά, νομίζω πως δεν έχω δει ξανά τα παιδιά μου τόσο βρώμικα και κουρασμένα! Ήταν ευτυχισμένα και χορτασμένα από παιχνίδι, παρέα, φαγητό και επαφή με τη φύση. 
Άλλαξαν χρώμα τα πάντα επάνω τους. Τα γόνατα, οι πατούσες, τα νύχια, τα μαλλιά, τα ρούχα. Γέμισαν μελανιές και αμυχές, δίχως να ξέρουν από που ή πώς.

Ο Ορφέας λίγο πριν φύγουμε, έγειρε στην αγκαλιά της μεγάλης του ξαδέρφης και στο δρόμο της επιστροφής έπεσε σαν λιπόθυμος στο καρεκλάκι του.

Ω ναι, ήταν μια πολύ όμορφη Κυριακή!

Μα όχι, δεν θα σας αφήσω έτσι. Θα σας αφήσω με εικόνες κόκκινες και ζουμερές, από την μαρμελάδα που έφτιαξα το Σάββατο. 

Είχα στο ψυγείο φράουλες και λίγα κεράσια και πριν χαλάσουν, τα συνδύασα με κατεψυγμένα σμέουρα που βρήκα σε σούπερ μάρκετ, για να φτιάξω την αγαπημένη μου μαρμελάδα. 

Μια πανδαισία γεύσεων και αισθήσεων! Γλυκόξινη και μυρωδάτη, με ελάχιστη ζάχαρη, έχω την εντύπωση πως θα τελειώσει ώσπου να πούμε κύμινο...

Τις λεπτομέρειες στις ετικέτες τις προσέξατε; Ναι, αυτό είναι το καλύτερο απ' όλα, ένα μικρό μυστικό που θα μοιραστώ μαζί σας. Μπορείτε κι εσείς να τις φτιάξετε πολύ εύκολα, μπαίνοντας ΕΔΩ. Δίνοντας τις πληροφορίες που θέλετε και επιλέγοντας χρώμα και σχέδιο, θα έχετε ένα από τα δύο αποτελέσματα, εντελώς δωρεάν. 
Υπάρχουν κι άλλα σχέδια, για τα οποία όμως πρέπει να πληρώσετε ένα μικρό ποσό.

Μια όμορφη λύση σε περίπτωση που θέλετε να δωρίσετε ένα βαζάκι από την σπιτική σας μαρμελάδα ή αν απλά θέλετε να οργανώσετε τα βάζα σας.

Τώρα θα σας αφήσω λοιπόν! Με άρωμα από κόκκινα βατόμουρα...

Καλημέρα φίλοι μου!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Όνειρα θερινής νυκτός

Αγαπώ το τένις. Όχι δεν ξέρω να παίζω, αλλά παρακολουθώ φανατικά Roland Garros και όταν υπάρχει χρόνος, παρακολουθώ και Wimbledon.
Η αγάπη μου αυτή ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, τότε που πρωτοβρεθήκαμε Γερμανία. Τα καλοκαίρια εκεί ήταν αλλιώτικα, δύσκολα... Ειδικά για ένα παιδί που τα πρώτα του καλοκαίρια τα έζησε στην Ελλάδα, η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Πιο κρύα, πιο βροχερά και με το σχολείο να συνεχίζεται μέχρι τον Ιούλιο... 
Κάποια στιγμή με την αδερφή μου, παρά την άρνησή μας,  αρχίσαμε να διακρίνουμε και τις ομορφιές της εποχής. Μια φύση που οργίαζε, μια φύση καταπράσινη και πλούσια, με λουλούδια ξεχωριστά και αρώματα παντού. Κάπου εκεί προστέθηκε και η παρακολούθηση του Roland Garros, ως αγαπημένη μας συνήθεια. Μια συνήθεια άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ερχομό του καλοκαιριού.
Τις ζεστές μέρες, είχαμε ανοιχτές τις μπαλκονόπορτες, από ένα παγωτό στο χέρι και παρακολουθούσαμε με τις ώρες τους αγώνες. Όσο περισσότερο διαρκούσε ένας αγώνας, τόσο το καλύτερο. Τόσο μεγάλωνε η αγωνία. Μαλώναμε, διαφωνούσαμε, είχαμε φαβορί και ονειρευόμασταν. Έφηβες και οι δυο, ονειρευόμασταν τους εαυτούς μας μέσα σ' εκείνα τα γήπεδα ή κάναμε όνειρα πιο εφικτά, για το καλοκαιράκι που πλησίαζε και για τις διακοπές που θα περνούσαμε στην Ελλάδα.
Όνειρα για ταξίδια και τη ζωή που είχαμε μπροστά μας.

Έπειτα η Κατερίνα έφυγε στην Ελλάδα για σπουδές, να πραγματοποιήσει τα πρώτα της όνειρα κι εγώ έμεινα πίσω και συνέχισα το "έργο" μας. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρακολουθούσα τους αγώνες, ως ευχάριστο διάλειμμα από τα διαβάσματα και ονειρευόμουν ότι μια μέρα θα βρεθώ στο Παρίσι να παρακολουθήσω το Roland Garros από κοντά. Να καθίσω στις καθωσπρέπει κερκίδες φορώντας αυτά τα άσπρα καπελάκια και να περιστρέφω το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά.
Ακόμη δεν κατάφερα να πάω, όχι στο Roland Garros, ούτε καν στο Παρίσι. Έχω και ακριβά γούστα βλέπετε! Ο Ανδρέας με πειράζει συνεχώς και η αλήθεια είναι ότι το τένις δεν είναι απλή υπόθεση. Υπάρχει ολόκληρο υπηρετικό προσωπικό γύρω από τους παίκτες, αυτοί που τους πετούν ή μαζεύουν τα μπαλάκια, αυτοί που τους δίνουν τις πετσέτες, αυτοί που τους κρατούν τις ομπρέλες σε βροχή και ήλιο, αυτοί που μαζεύουν τα σκουπίδια τους...  και βέβαια τα εισιτήρια  είναι σχεδόν απλησίαστα, ειδικά αυτά των τελικών. 
Τι να κάνουμε του όμως, εγώ είμαι γεννημένη για μεγάλα πράγματα και σκόντο στα όνειρά μου δεν κάνω. Που θα πάει, θα καταφέρω να βρεθώ μια μέσα στην πόλη του φωτός για να πατήσω αυτά τα φημισμένα γήπεδα! Ναι, η Ελλάδα της κρίσης, δεν μου στέρησε ακόμα την αισιοδοξία μου...

Κι έπειτα σκέφτομαι ότι μπορεί ένας από τους γιους μου να γίνει παγκοσμίου φήμης τενίστας (αν δεν γίνει ποδοσφαιριστής, όπως ισχυρίζεται ο Ανδρέας - έλεος) και τότε θα μπαίνω στα γήπεδα τζάμπα, ναι, γιατί θα είμαι η μαμά του παικταρά! Αμέ! Γέλασε κανείς;

Προς το παρόν το μεγάλο μου παλικαράκι είναι ένα φρέσκο μανιτάρι που ήρθε κατευθείαν από το Λαχανοχώρι, παρέα με πολλά ακόμη λαχανικά, να μας πείσει ότι είναι πιο υγιεινό κι από τα φρούτα, που ζουν στο Φρουτοχώρι! 
Μέσα από χορούς, τραγούδια και ποιήματα, μας ευχήθηκαν όλα μαζί τα μικρά μας νήπια "καλό καλοκαίρι".

Και η αλήθεια είναι ότι τα κοίταζα όλα και συνειδητοποίησα ότι οι περισσότεροι φίλοι του Φαίδωνα του χρόνου θα λείψουν, είτε γιατί μπαίνουν επίσημα στην πρώτη Δημοτικού, είτε γιατί αλλάζουν σχολείο. Και πιο πολύ ο κολλητός του ο Γρηγόρης. Θα του λείψει πραγματικά. Ήταν η πρώτη του σκέψη κάθε πρωί και ο άνθρωπος που έψαχνε να βρει πριν μπει στην τάξη. Ήταν και το πρώτο πράγμα που μου έλεγε όταν τον έπαιρνα "Μαμά ήταν κι ο Γρηγόρης σήμερα! Και  κάναμε αγώνες/ζωγραφίσαμε/μαλώσαμε/γράψαμε/γελάσαμε..." Όλα μαζί, ακόμη και στην γιορτή έπαιξαν το μανιτάρι και το μαρούλι που συνδυάζονται, φτιάχνοντας μια νόστιμη σαλάτα. 

Μα το τραγανό μαρουλάκι αλλάζει σχολείο κι έτσι ο Φαίδωνας θα μείνει πίσω, αναζητώντας νέους φίλους. Κι ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που του συμβαίνει, τον έχω λιγάκι στον νου μου, γιατί ξέρω πόσο δύσκολο είναι ν' αποχωρίζεσαι τους φίλους σου, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Ευτυχώς που ζούμε στην ίδια περιοχή, οπότε δεν θα χαθούμε.

Και θα σας αφήσω με αυτά τα παιχνιδιάρικα και αναψοκοκκινισμένα μουτράκια, για να θυμηθείτε να περάσετε καλά το καλοκαίρι σας, γελώντας κακαριστά δίχως λόγο, όπως κάνατε ως παιδιά... Τότε που τα όνειρα ήταν μεγάλα και ο φόβος μικρός, σχεδόν ανύπαρκτος και ανήμπορος να μας κρατήσει πίσω!

Καλημέρα αγαπημένοι!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286